Recreatie:
Bergwandelen
Creditkaart
Cruise
Fietsvakantie
Kamperen
Reisgids maken
Reisverzekering
Vakantie & Auto
Vliegeren
Wandelen
Wintersport

Vliegeren

Vliegers kende men reeds lang voor onze jaartelling in het oude China. Als de zomer op zijn eind loopt en de eerste herfstwinden gaan waaien, is het ook nu nog in vele landen vlieger-tijd.

Als in de nazomer de eerste herfstwinden beginnen te waaien en het graan geoogst is, nodigen de stoppelvelden uit voor een even interessant als kortstondig plezier: Vliegeren! Wie de wetten van het vliegeren niet kent, zal geen succes hebben en het mooie spel al gauw weer opgeven.

Veel van de vliegers die te koop zijn, vertonen aanzienlijke gebreken. Soms merkt men dat het zwaartepunt verkeerd ligt en vaak is de staart zo slecht, dat het de moeite niet loont, om met de vlieger naar buiten te gaan. Af en toe ziet men, dat de staart uit niet meer bestaat dan een strookje papier. Zo zal de vlieger niet lang kunnen stijgen.

Daarom moet u eens een goede vlieger maken, die niet alleen hoog kan stijgen, maar ook rustig in balans blijft staan.

De ouderwetse kindervIieger

Of u nu een ronde, een vier- of achthoekige vlieger bouwt, dit mag u zelf uitmaken. De manier waarop hij in elkaar wordt gezet, blijft toch min of meer dezelfde. Kiest u voor de ouderwetse kindervlieger, dan gaat het als volgt:

Het geraamte bestaat uit een kruis van latjes, die met touwtjes bij elkaar worden gehouden. De plaats waar dit moet gebeuren, is heel belangrijk. Is de dwarslat bijvoorbeeld 80 cm lang, dan komt hij op 40 cm van boven af gerekend op de staande lat (dus 80 door 2 delen). Bij 100 cm is dit 50 cm van boven, enz. De latjes mogen zo lang zijn als u wilt, als het ene maar langer is dan het andere en de verhouding 2:3 is (dus bijv. 80 cm en 120 cm). Voordat ze in elkaar worden gezet, moet er aan de uiteinden een inkeping worden gemaakt voor het spantouw. Reeds tijdens het in elkaar zetten van het geraamte moet u erop letten, dat de latten goed haaks op elkaar staan, zodat het een symmetrisch geheel wordt.

In vroeger tijden bespande men de vlieger gewoonlijk met krantenpapier. De randen werden toen nog met stijfsel vastgemaakt. Het kan heel goedkoop, zoals u ziet!

Tegenwoordig is men veeleisender, daarom gebruikt men vIiegerpapier en lijm uit een tube, die in de winkel te koop is. Deze materialen zijn steviger. Het touw spant men nu strak om het kruis - te beginnen onderaan de staande lat en knoopt het vast aan de andere uiteinden. Het geraamte legt men nu op het vliegerpapier, dat langs het touw in de vereiste vorm wordt geknipt, met een rand van 2 centimeter. De randen worden orn het touw heen gevouwen met op de plaats van de uiteinden van de latjes een inkeping - en vastgeplakt.

Nu komt het moeilijkste werkje, namelijk het zoeken naar de balans. We binden aan elk uiteinde van de latjes een touwtje (vandaar ook die inkepingen in het hout) en laten het andere eind van de touwtjes op een punt bij elkaar komen. Als we de vlieger daaraan optillen, moet hij zo plat, dus zo horizontaal mogelijk blijven hangen. Hij mag iets doorzakken aan de staartkant. De kunst is dus om bepaalde touwtjes zo in te korten of te verlengen dat de vlieger horizontaal in balans hangt. Het is de bedoeling om aan het knooppunt, dus waar de vier touwtjes bij elkaar komen, het lange vliegertouw te bevestigen, waarmee u hem de lucht in laat gaan.

Ook belangrijk bij een vlieger maken is de staart. Deze moet een lengte hebben van minstens vier tot vijfmaal de dwarsdoorsnede van de vlieger en mag niet bestaan uit hier en daar vastgeknoopte papiersnippers, maar uit bundeltjes papier. Die moeten als een harmonika worden gevouwen en op korte onderlinge afstanden vastgeknoopt worden.

Verder moet men erop letten, dat de staart steeds dunner wordt, dat wil zeggen, de afstand tussen de bundeltjes moet steeds groter worden; bovendien worden de bundeltjes zelf steeds kleiner. Aan het uiteincle van de staart komt ook nog een bundeltje.

Nu is de vlieger klaar. Wat een geluksgevoel, als de vlieger al gauw omhoog gaat; als we hard aan het touw trekken en de staart begint te klapperen ... Nu vragen we ons af, hoe is de wind? Hoe lang blijft de vlieger in de lucht?

Als de wind de vlieger, goed draagt, kan men het uiteinde van het touw met een stok in de grond vastzetten en een leuk brievenspelletje doen. We laten ze langs het touw naar de hoog in de lucht zwevende vlieger omhooggaan. De 'brief' moet ongeveer half zo groot als een briefkaart en van stevig papier geknipt zijn. Een gat in het midden en een opening om hem op te kunnen hangen, dat is alles.

Zodra de brief aan het vIiegertouw hangt, schuift de wind hem steeds verder omhoog. Er kunnen veel gekleurde brieven achter elkaar verstuurd worden. Dit vlieger-post-spel is een heerlijk tijdverdrijf voor kinderen.

Let er wel op: hoe zwaarder de vlieger, des te krachtiger zal de wind moeten zijn. Maar ook het touw moet goed zijn. Een te dun touw breekt gauw af en een te dik touw is te zwaar.

Erg lichte vliegers stijgen weliswaar al bij een licht briesje, maar ze vallen ook gauw weer naar beneden. De vlieger oplaten doet u als volgt: U houdt hem met een hand in de lucht, met de andere hand houdt u de haspel vast. Als de vlieger begint te trekken, laat u hem los en het touw laat u vieren al naar gelang de wind. Voor een zware vIieger heeft u iemand nodig, die u helpt. Deze moet met een lang stuk afgewikkeld touw hard tegen de wind in lopen.

Het touw moet altijd gespannen staan en u moet attent zijn op plotselinge valwinden. In dat geval trekt u het slap hangende touw tegen de wind in lopend weer strak. Zo zorgt u ervoor dat de vIieger niet naar beneden valt.

Bij dit soort manoeuvres moet u het touw dat over is opwinden, anders komen er knopen in. Vliegers moet u uitsluitend oplaten op een open terrein, waar geen bomen, telegraafpalen, hoogspanningsmasten enz. zijn.

De kubusvlieger

Hiervoor neemt men twee stukken stof van 166 X 100 cm en naait deze tot twee zakken van 166 X 50 cm. Nu naait men op afstanden van 40 cm twee naden (zomen) van 1,5 cm breed. Hierdoor schuift men 4 dunne houten latten (of dunne bamboestokken die minder gauw breken) van 150 cm lang.

Beide stukken stof bevinden zich boven en onder aan de uiteinden van de stokken en worden met garen hieraan bevestigd. Daarna naait men de uiteinden van de zakken aan elkaar en spant het geheel met precies passende diagonale kruisen - houten latten van 56 cm lang - tot een vierkant model. Het vliegertouw wordt bevestigd als aangegeven op de tekening, en nu: goede wind!

De rups

Aanleiding tot het maken van deze vlieger was de traditionele honderdvoetige draak. Ook nu nog worden ze gemaakt van Japans papier, dat op een raamwerk van bamboe wordt geplakt. De figuren stellen meestal karpers voor. De vinnen zijn gemaakt van Japans pampagras en de Japanse jongetjes laten deze karpers op Nieuwjaarsdag boven de eilanden vliegen. Zo maken we een rupsvlieger:

Het cirkelvormig geraamte van de diverse schijven bestaat uit pitriet van 5 mm dik. Het kruis voor de versteviging van de schijven wordt gemaakt van latjes van 0,5 X 0,5 cm. De dwarslat van elke schijf moet aan elke kant 15 cm uitsteken, zodat we hem met franjes van gekleurd crepepapier kunnen versieren.

De diameter van de rupsekop bedraagt 35 cm, de overige schijven, die samen bet lichaam vormen, hebben een diameter van 32 cm. Eerst tekenen we de cirkels van kop en romp op de bespanning, we snijden het pitriet in een lengte van de omtrek van de cirkel plus 2 cm extra voor de naad en we binden de puntig gemaakte uiteinden met garen bij elkaar.

Dan leggen we het geraarnte op het papier en knippen we er een cirkel uit - met 1,5 cm extra voor de plakstrook lijmen bet met een alleslijmer en slaan de punten om ter versteviging. Fel gekleurd vliegerpapier is het meest geschikt voor het besparmen van de schijven. Als we de rups mooi kleuren of versieren, zodat hij een grappig gezicht heeft, wordt hij nog leuker.

Met drie touwtjes maken we de verschillende schijven aan elkaar vast. Ze worden vastgeknoopt aan de uiteinden van de dwarslatten en aan het bovenstuk van de lengtelatten. Op elke knoop moet wat lijm zodat het touw niet verschuift.

De eerste twee schijven liggen 28 cm van elkaar en tussen elke twee volgende schijven is de afstand steeds I a 2 cm kleiner.